Μια βρισιά πόνου 7 χρόνων

«Επιτέλους έφυγαν γαμώ το στανιό μου».

Η βρισιά αυτή ακούστηκε τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου πριν από 33 χρόνια και κάθε τέτοια μέρα τη θυμάμαι.

Ηταν από το στόμα του πατέρα μου, του μακαρίτη του μπάρμπα Γιάννη του Σακελλίων, ενός ανθρώπου που ποτέ δεν τον άκουσα να βρίζει. Ηταν η πρώτη και η τελευταία χρονιά. Και μάλιστα όταν βρίζαμε με τον αδελφό μου μας μάλωνε. Ηταν στην ηλικία μου τότε, ακόμα ένας λόγος να θυμάμαι τη μέρα. Και να πω ότι ήταν καραμανλικός; Ούτε κατά διάνοια. Στο ΕΑΜ στην κατοχή, και αργότερα ψήφιζε Κέντρο.

Την προηγούμενη νύχτα, της 22ας Ιουλίου προς την 23η διάχυτη ήταν η φήμη στη Λάρισα, που μέναμε, ότι ο στρατηγός Ντάβος θα κάνει πορεία ελευθερίας από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα.

Ξημερώματα, και τα γύρω σπίτια με κατεβασμένα τα στόρια και κλειστές τις γρίλιες προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται. Τανκς ακούγαμε και «σιγουρευόμασταν» ότι τα τανκς κατεβαίνουν προς την Αθήνα. Ενας φίλος, ο Ονίκ ο Σιρινιάν, που ήταν στην Αθήνα, μας πήρε τηλέφωνο στις τρεις τα ξημερώματα.

«Σήμερα ελευθερώνεται η Λάρισα», ήταν η ατάκα του πατέρα μου. Ομως η επόμενη μέρα ήταν απογοητευτική. Ο πιτσιρικάς, εγώ, που τον πατέρα του τον είχαν απολύσει από τη δουλειά και περίμενε κάτι άλλο, απογοητεύτηκε. Περίμενε χαρές και πανηγύρια. Μέχρι που ήρθε το χθεσινό βράδυ, πριν 33 χρόνια και καρφωμένοι στο ραδιόφωνο ακούγαμε τις αλλαγές.

Ηταν τότε που ακούσαμε τη βρισιά. Μια βρισιά που συμπύκνωνε τον πόνο επτά χρόνων. Σημείωση: Ο μακαρίτης ο μπάρμπα Γιάννης επανήλθε στην υπηρεσία λίγους μήνες αργότερα.

Του ΑΝΔΡΕΑ ΣΑΚΕΛΛΙΩΝ
Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ